Jong geleerd...

Denk vooral niet dat mijn neiging om lang achter een computer te zitten iets van de laatste jaren is. Ik deed dat al zo gauw ik ergens een computer tot mijn beschikking had. Dat was voor het eerst structureel toen mijn broer van zijn zuurverdiende geld een PC kocht. En niet zomaar een. Ik zou het jaar niet precies meer weten, maar dat moet terug te redeneren zijn. In welk jaar waren een PC met een opslagcapaciteit van 30 megabyte, EGA-scherm en een 9-naaldsprinter met van die kettingvellen state of the art? Het ding kostte in ieder geval een godsvermogen.

Ik moest er laatst weer aan die oude computers denken toen op het werk het gesprek kwam op een hedendaags computerspel, Prince of Persia (hé, je werkt in de gamesindustrie of niet...). Volgens velen een van de betere spellen van de laatste tijd, grafisch zeer fraai:

Echter, om de huidige edities van deze gametitel ging het me niet. Bij Prince of Persia denk ik aan de eerste versie ervan. Niks geen hippe 3d, moeilijke wapens en spektaculaire schaduweffecten. Online blijkt nog behoorlijk wat te doen te zijn om die oude versie. De totale grootte van het spel was 365 kb en er pasten dus vier van dit soort spellen op een 3,5 inch diskette. Toch vond ik het spel vroeger grafisch ongelooflijk mooi. Er zat goeie muziek bij en de hoofdpersoon was in staat bewegingen te maken die natuurlijker waren dan ik op dat moment ooit had gezien. Oordeel zelf:

















Rechtsboven en vanaf daar tegen de klok in:

De voornaamste tegenstanders waren sultans. Die versloeg je met je zwaard (en niet door op hem in te rennen zoals op de afbeelding).
Geheime drankjes kwam je overal tegen. Wel even onthouden dat flesjes met rode "bubbels" je einde betekenden.
Vechten tegen een heus skelet! Bij het licht van een fakkel! Wat wil je nog meer!