Gemiste kans!

We hadden weer even een strijd tussen twee grote Nederlandse schrijvers. Het deed bijna denken aan de tijd van De Grote Drie, Reve, Hermans en Mulisch (de laatste noemde zichzelf overigens ook wel eens liefkozend De Grote Een).

A.F.Th. van der Heijden en Arnon Grunberg waren al een tijdje in artikelen modder naar elkaar aan het gooien. Arnon noemde Adri een "verwarde kabbalist" en een "gevaarlijke paranoïde gek". Voorts zou Van der Heijden rijp zijn voor opname in een inrichting en zou hij in staat zijn om binnenkort zijn familie iets aan te doen. Prima voedingsbodem voor nieuwe literatuur. Van der Heijden gaf aan niet mee te willen doen aan een dergelijk "hooliganisme" (Nou, Adri, zo kan-ie wel weer) en wenste niet in één zaal met Grunberg te zitten tijdens de uitreiking van de AKO Literatuurprijs, waar ze beiden voor waren genomineerd.

Van der Heijden ging er met de prijs vandoor en dan krijg je de situatie waarin de verliezer de winnaar moet feliciteren. Grunberg hield zijn pleegkind als een soort menselijk schild tussen hem en Van der Heijden. Een knokpartij krijg je dan natuurlijk niet meer en daarmee was de strijd voorbij. Had graag gezien dat dit uit de hand was gelopen, moet ik eerlijk bekennen. Maar nee, schrijvers hebben geen echte ruzie, maar een ruzie in woorden, die ook nog eens geschreven zijn: een polemiek. Wat mij betreft een gemiste kans.

A.F.Th. gaf aan dat de hand van Arnon hem meer deed dan de prijs zelf.

Overigens zag ik Grunberg Van der Heijden wel aankijken met een blik die iets zei als: "Wacht maar, volgend jaar zit ik hier weer, en bij jou gaat het waarschijnlijk wel weer vijf jaar duren voordat je weer een echt boek af hebt." Een beetje gelijk heeft hij wel: bij de laatste vijf edities van de AKO-prijs was hij vier keer genomineerd, Van der Heijden slechts één maal. Beide schrijvers wonnen de prijs tot nu toe twee maal.